Przed powstaniem Rzeczypospolitej Polskiej i uznaniem jej przez rząd brytyjski w roku 1919, nie było stałej placówki ambasady brytyjskiej z własnym budynkiem. Posłowie rządu brytyjskiego radzili sobie jak mogli najlepiej, w pomieszczeniach wynajętych bądź wypożyczonych, lub czasami też pozostawionych do ich dyspozycji  przez państwo polskie.

W r. 1919 powstało Poselstwo Brytyjskie w Pałacu Branickich, na Nowym  Świecie, pod numerem 18, na rogu ul. Smolnej, niedaleko Alej Jerozolimskich. Ten imponujący budynek, wynajęty od hrabiego Branickiego, pochodził  z ok. 1830 r. Służył aż do czasów drugiej wojny światowej, zarówno jako siedziba Ambasady jak i rezydencja Ambasadora. Po inwazji Niemiec na Polskę 1 września 1939 r. i zbombardowaniu Warszawy, Ambasada została ewakuowana  5 września, najpierw do Łukowa, ok. 120 km od Warszawy, a następnie do Bukaresztu, w ślad za polskim rządem.

Stamtąd, przeniosła się do Angers we Francji, gdzie Ambasador Brytyjski został akredytowany przy rządzie generała Sikorskiego, aż do czasu ewakuacji Polaków do Wielkiej Brytanii.

Po zakończeniu wojny, Ambasada nie wróciła już do Pałacu Branickich, ale zainstalowała swe biura w Hotelu Polonia , Aleje Jerozolimiskie 39 (w jednym z niewielu nie zniszczonych budynków w centrum Warszawy).

Ambasada przy Alei Róż

Budynek wybrany na stałą siedzibę Ambasady to dziewiętnastowieczny pałac pod numerem 1, przy ulicy o romantycznej nazwie Aleja Róż. Znany był jako rezydencja Elizy Wielopolskiej, wynajęty został w roku 1945. Aleja Róż była nową ulicą poprowadzoną w roku 1877 na miejscu dawnych ogrodów różanych, prostopadle do Alej Ujazdowskich (głównej arterii Warszawy biegnącej z północy na południe, będącej częścią Traktu Królewskiego, prowadzącego z Zamku Królewskiego do pałacu letniego w Wilanowie).

Jednakże wraz ze zmianą charakteru pracy dyplomatycznej, budynki przy Alei Róż uznano za niewystarczająco bezpieczne, nieadekwatne do potrzeb FCO, nie dopasowane do celów, do jakich były wykorzystywane i znajdujące się w opłakanym stanie technicznym. Wysiłki w celu znalezienia nowego budynku na siedzibę Ambasady podjęto na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych.

Rezydencja ambasadora zlokalizowana była przy ul. Narbutta 10, w podmiejskiej willi, oddalonej o 10 min. jazdy samochodem od Ambasady przy Al. Róż. Na przyjęciu mogło się tam zmieścić maksymalnie 50 osób i większe uroczystości, takie jak przyjęcia z okazji urodzin Króla, organizowane były w sali balowej Ambasady. Nowa rezydencja Ambasadora zbudowana została przy ul. Bagateli w latach sześćdziesiątych (więcej informacji poniżej).

W roku 1972 Ambasada nabyła prawo wieczystego użytkowania (na 99 lat) gruntu , na którym powstać miał zespół budynków Crown Building Complex, na rogu ulic Szwoleżerów i Myśliwieckiej, niedaleko od centrum, w atrakcyjnej dzielnicy parkowej, w „dyplomatycznej” części miasta.  

Jednakże w roku 1982, zdecydowano, że zbudowanie budynku nowej Ambasady w tym miejscu będzie zbyt kosztowne i w połowie lat osiemdziesiątych podjęto generalne prace remontowe w istniejącej siedzibie przy Al. Róż. Personel sekcji konsularnej i wizowej przeniesiono tymczasem do wolnostojącego budynku przy ul. Wawelskiej 14, przed kolejną przeprowadzką, w roku 1993 do nowoczesnych pomieszczeń biurowych w Warsaw Corporate Centre naprzeciwko hotelu Marriott.